Cykl wielkich wykonań - koncerty muzyki klasycznej
Concentus Musicus Wien
25 marca 2000 r.


Concentus Musicus Wien

Cykl wielkich wykonań nawiązał do najlepszych tradycji międzynarodowych kontaktów muzycznych Krakowa. Program cyklu został tak przygotowany, by przedstawić muzykę z różnych epok w wykonaniu najlepszych orkiestr specjalizujących się w tym właśnie gatunku muzyki. Był on przeglądem tendencji wykonawczych naszych czasów i wyrazem najwyższego poziomu interpretacji. Elżbieta Penderecka - dyrektor artystyczny Cyklu wielkich wykonań zaprosiła do Krakowa artystów i solistów światowej sławy, w większości po raz pierwszy występujących w Krakowie. Cykl wielkich wykonań zorganizowało Biuro Kraków 2000, a całość koordynowała Aleksandra Katarzyna Ochocka.

25 marca 2000 r. Filharmonia im. Karola Szymanowskiego

Wykonawcy:

Cincentus Musicus Wien
Nikolaus Harnoncourt - dyrygent
Ruth Ziesak - sopran
Marjana Lipovšek - mezzosopran
James Taylor - tenor
Anton Scharinger - bas
Kurt Azesberger - Ewangelista
Robert Holl - Chrystus
Arnold Schoenberg Chor
Erwin Ortner - przygotowanie chóru

Utwór:

Johann Sebastian Bach Pasja według Św. Jana

Koncert był transmitowany przez EBU do 22 krajów Europy, w ramach promocji wydarzeń muzycznych Festiwalu Kraków 2000

Concentus Musicus Wien

Zespół powstał w 1953 roku. Założył go znakomity instrumentalista Wiener Symphoniker, Nicolaus Harnoncourt. Już w czasie studiów poznając technikę gry na violi da gamba, prowadził badania nad źródłami teoretycznymi z XVII i XVIII wieku. Interesowała go praktyka wykonawcza epoki baroku. Muzycy w zespole Harnoncourta grali na oryginalnych instrumentach z epoki przedklasycznej lub na ich kopiach.

Pierwsze publiczne występy zespołu w 1957 w pałacu Schwarzenbergów w Wiedniu były zarazem początkiem wielkiej międzynarodowej kariery orkiestry. Od 1962 roku stale nagrywa płyty, m.in. najwybitniejsze dzieła Monteverdiego, Händla, Bacha. Na stałe współpracuje z firmą fonograficzną Teldec. Concentus Musicus regularnie koncertuje w Wiedniu, Europie i na świecie.

Zespół Concentus Musicus Wien był jednym z pierwszych, które zajmowały się historycznymi praktykami wykonawczymi. Za wykonanie opery Lucio Silla Mozarta i oratorium Theodora Händla, orkiestra otrzymała w 1990 i 1991 roku Preis der deutschen Schallplattenkritik.

Nikolaus Harnoncourt

Austriacki dyrygent, wiolonczelista i gambista. Urodził się w 1929 roku w Berlinie. Dzieciństwo i młodość spędził w Grazu w Austrii. Od 1945 roku uczył się gry na wiolonczeli u P. Grümmera, od 1948 studiował u E. Brabecka w Akademie für Musik und Darstellende w Wiedniu. Przez 17 lat był wiolonczelistą w orkiestrze Wiener Symphoniker. W 1953 roku założył, razem z żoną skrzypaczką w Wiedniu Concentus Musicus.

W latach 1972-1993 Harnoncourt prowadził regularne wykłady o praktyce muzycznej w Salzburgskim Mozarteum. Efektem tej pracy są dwie książki. Od 1972 roku artysta dyrygował wieloma dziełami operowymi od Monteverdiego do Johanna Straussa w Mediolanie, Zurychu, Amsterdamie, Hamburgu, Frankfurcie i Wiedniu. Jest laureatem wielu nagród m.in.: Prix Mondial du Disque i Deutscher Schallplatten Preis, nagród i odznaczeń honorowych. Artysta jest członkiem Królewskiej Akademii Muzyki w Sztokholmie i doktorem honoris causa Uniwersytetu w Edynburgu.

Ruth Ziesak

Studiowała w Hochschule für Musik und Darstellende we Frankfurcie. Jej nauczycielką od 15 roku życia była Elsa Calveti. Debiutowała w 1988 roku w Stadtstheater w Heidelbergu. Była członkiem zespołu Deutsche Oper am Rhein.

Ruth Ziesak zdobyła kilka międzynarodowych nagród, m.in. pierwszą w kategorii pieśni na sławnym konkursie w ‘s-Hertogenbosh. Międzynarodowe uznanie przyniosła jej w 1991 roku rola Paminy w Czarodziejskim flecie Mozarta pod dyrekcją Sir Georga Soltiego na Festiwalu w Salzburgu. W następnych sezonach debiutowała rolą Paminy w: La Scala, Bayerische Staatsoper, Deutsche Staatsoper w Berlinie, Semper Oper w Dreźnie, w operze w Stuttgarcie, w Teatro Comunale we Florencji i w wiedeńskiej Staatsoper. W 1993 roku wystąpiła w roli Zusanny w Weselu Figara Mozarta w teatrze Bastille w Paryżu oraz w roli Baronowej w Kłusowniku Lortzinga. W sezonie 1996/97 wystąpiła po raz pierwszy w Govent Garden.

Artystka występuje także z koncertami i recitalami. Regularnie współpracuje z Orchestre de Paris, orkiestrami w Filadelfii i Cleveland, filharmoniami w Berlinie i Wiedniu, Bayerische Rundfunk, Orchestre Philharmonique de Radio France i z lipskim Gewandhaus. Regularnie występuje w różnych miastach i na festiwalach.

Marjana Lipovšek

Urodziła się w Lublanie w Słowenii. Początkowo studiowała fortepian i pedagogikę. Dopiero w Musikhochschule w Grazu zdecydowała się na karierę śpiewaczki. Pracowała w Staatsoper w Wiedniu. Była członkiem zespołu w Hamburgu, gdzie śpiewała np. role: Oktawiana w Kawalerze srebrnej róży, Dorabelli w Cosí fan tutte, Mariny w Borysie Godunowie i Ulriki w Balu Maskowym. Wielkim sukcesem był jej występ na festiwalu w Braganzy w roli Dalili w Samsonie i Dalili. Na festiwalu w Braganzy zaśpiewała swoją pierwszą Carmen. Śpiewa główne role w najsłynniejszych teatrach na całym świecie.

Otrzymała Grand Prix du Disque za nagranie Cornet F. Martina, nagrodę specjalną jury Nouvelle Academie Du Disque Francais. Artystka została również uhonorowana prestiżowym tytułem bawarskiej Kammersängerin w 1993 roku. Taki sam tytuł nadał jej Wiedeń w 1996 roku. W tym samym roku otrzymała złoty medal Gustawa Mahlera.

Robert Holl

Urodził się w Rotterdamie. Tam studiował u Jana Veth i Davida Hollestelle. W 1991 roku zdobył pierwsza nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Wokalnym w‘s-Hertogenbosch. Potem rozpoczął studia u Hansa Hottera w Monachium.

Po kilku latach śpiewania Robert Holl zainteresował się operą. Występował w Staatsoper w Wiedniu, w operach Mozarta Cosí fan tutte, Czarodziejski flet i Cyrulik sewilski i G. Rossiniego Semiramida oraz w teatrach w Brukseli i Zurychu. Rola Hansa Sachsa w operze Wagnera Śpiewacy norymberscy w teatrze w Bayreuth przyniosła mu wielki sukces.

Robert Holl prowadzi kursy mistrzowskie w Holandii, Austrii i Kanadzie. Występuje w radio, telewizji, nagrywa wiele płyt z renomowanymi dyrygentami oraz z innymi artystami. Artysta także komponuje pieśni i utwory fortepianowe. W 1997 roku otrzymał prestiżowy tytuł Kammersänger. W 1997 roku został honorowym członkiem Gesellschaft der Musikfreunde w Wiedniu, a rok później profesorem klasy śpiewu w Hochschule für Musik und Darstellende Kunst w Wiedniu.

James Taylor

Urodził się w 1966 roku w Dallas w Teksasie. Studiował w klasie śpiewu u Arden Hopkin na Texas Christian University. Studia ukończył w roku 1991 jako Bachelor of Music Education. W tym samym roku uzyskał stypendium Fulbrighta i wyjechał do monachijskiej Hochschule für Musik, gdzie kontynuował naukę u Adalberta Krausa i Daphne Evangelatos. W roku 1993 uzyskał dyplom w klasie mistrzowskiej. Był członkiem Studia Operowego Bawarskiej Opery Państwowej, występował gościnnie w Théâtre de la Monnaie w Brukseli i Staatstheater w Stuttgarcie. W maju 200 roku występował na festiwalu w Schwetzingen, a w sierpniu na Festiwalu Muzyki Dawnej w Insbrucku.

Największymi osiągnięciami ostatnich lat były koncerty: Bastien und Bastienne Mozarta z kanadyjską orkiestrą barokową Tafalmusik, Requiem Mozarta z Oslo Philharmonic Orchestra i Msza h-moll Bacha z Norddeutscher Rundfunk.

W 2000 roku James Taylor śpiewał arie w Pasji według Św. Jana Bacha podczas europejskiego tournée wiedeńskiego Concentus Musicus pod dyrekcją
N. Harnoncourta.

Coraz więcej uwagi James Taylor poświęca pieśniom. Wspólnie ze swym akompaniatorem Donaldem Sulzenem opracował różne programy koncertów pieśni odnosząc ogromne sukcesy.

Liczne nagrania płytowe Jamesa Taylora, to m.in. Stabat Mater Dvořáka, Mesjasz Händla, Magnificat i Msza A-Dur oraz Pasja według Św. Jana Bacha oraz wspólnie z Ph. Herreweghe - Missa Solemnis Beethovena i Paulus Mendelssona.

Anton Scharinger

Urodził się w środkowej Austrii. Jako dwudziestoletni student konserwatorium w Wiedniu otrzymał propozycję współpracy w Landestheater w Salzburgu, gdzie zadebiutował rolą Guglielma w Cosí fan tutte Mozarta. Międzynarodową karierę rozpoczął od występów w operach Mozarta Czarodziejski flet i Wesele Figara pod dyrekcją N. Harnoncourta. Występował jako Figaro i Papageno w ramach cyklów mozartowskich w Zurychu, jako Leporello na Festiwalu w Aix-en-Provance, stale doskonaląc swoje umiejętności.

Anton Scharinger regularnie występuje w operze w Zurychu, w La Scali w Mediolanie, Staastsoper w Wiedniu, w teatrach Amsterdamu, Hamburga, Paryża, Rzymu, Chicago i Buenos Aires.

Repertuar artysty obejmuje nie tylko role operowe, ale także partie barytonowe w wielkich oratoriach J.S. Bacha, J. Haydna i G.F. Händla. Występuje na koncertach pod dyrekcją wspaniałych dyrygentów, takich jak: N. Harnoncourt, G. Solti, R. Chailly, R. Frühbeck de Burgos, B. Haitink, N. Santi, F. Welse-Möst, G. Prêtre, A. Dorati, S. Celibidache, K. Penderecki, W. Christie i Ch. Von Dohnányi.

Kurt Azesberger

Urodził się w Linzu i tam śpiewał w chórze chłopięcym w kościele Św. Floriana. Po studiach w konserwatorium Brucknera w Linzu kontynuował naukę w Musikhochschule w Wiedniu u Hilde Rössel-Majdan i Kurta Equiluz. W 1987 ukończył z wyróżnieniem studia w zakresie pieśni i oratorium. Uczestniczył w kursach mistrzowskich, m.in. w klasie Petera Schreiera na temat interpretacji pasji J.S. Bacha. W 1991 roku otrzymał od Ministerstwa Edukacji i Sztuki Austrii Nagrodę Mozartowską przyznawaną młodym muzykom.

Kurt Azesbergern jest regularnie zapraszany na międzynarodowe festiwale, m.in. w Salzburgu, Linzu, w Karyntii, Grazu, Wiedniu, Edynburgu. Artysta jest jednym z najlepszych interpretatorów partii Ewangelisty w pasjach Bacha. W tej roli występował z renomowanymi orkiestrami i dyrygentami, m.in.: London Philharmonic Orchestra, Concertgebouw w Amsterdamie, Concentus Musicus Wien pod dyrekcją N. Harnoncourta.

W sezonie 1993/94 Kurt Azesberger debiutował partią Tytusa w La Clemeza di Tito w Landestheater w Linzu, potem śpiewał partię Egistosa w Elektrze R. Straussa pod dyrekcją F. Welse-Mösta. W latach 1994/95 debiutował w Staatsoper w Berlinie pod D. Barenboimem. W kolejnych sezonach śpiewał główne partie w Volksoper w Wiedniu. W Salzburgu wystąpił jako Ewangelista w Pasji według Św. Mateusza Bacha i w Gurrelieder Schönberga.

W 2000 roku artysta wystąpił w kantatach Mozarta w Salzburgu, w partii Ewangelisty w bachowskiej Pasji według Św. Jana i w Pasji według Św. Mateusza z N. Harnoncourtem, w Stworzeniu świata Haydna i w Gurrelieder Schönberga. Na festiwalach w Salzburgu i Baden Baden wystąpił w Idomeneo. Kurt Azesberger nagrywa dla radia, a także dla firm płytowych.

Arnold Schoenberg Chor

Chór powstał w 1972 roku. Założył go Erwin Ortner, który jest jego dyrektorem artystycznym. Członkowie chóru są znakomitymi muzykami. Wielu z nich to absolwenci wiedeńskich uczelni artystycznych. Repertuar zespołu obejmuje muzykę od renesansu do współczesności, dzieła a capella, wokalno-instrumentalne oraz opery.

Chór występuje ze znanymi dyrygentami takimi jak: Claudio Abbado, Riccardo Muti i Lorin Maazel. Największe wykonania to m.in. Fiebrass Schuberta w operze wiedeńskiej, Św. Franciszka z Asyżu O. Messiaena na festiwalu w Salzburgu.

Od ponad 20 lat chór współpracuje z Nikolausem Harnoncourtem i jego zespołem Concentus Musicus Wien. Ich wspólne wykonania to m.in. Wielka msza h-moll J.S. Bacha, Nieszpory C. Monteverdiego, Stworzenie świata i Cztery pory roku Haydna, Missa Solemnis i IX Symfonia L. van Beethovena; opery Dydona i Eneasz H. Purcella, Samson Händla, Fidelio Beethovena, dzieła religijne Mozarta, Msze Es-dur i As-dur F. Schuberta.

Każdego roku Arnold Schoenberg Chor jest specjalnym gościem znakomitych austriackich festiwali muzycznych: w Salzburgu, Grazu, Wiedniu. W 1994 roku otrzymał Classical Music Award. W 1996 roku chór pod dyrekcją Erwina Ortnera nagrał dla firmy Teldec wszystkie utwory świeckie F. Schuberta. Nagranie to zostało uhonorowane prestiżowymi nagrodami: Preis der deutschen Schallplattenkritik w Niemczech, Diapason d’Or we Francji i Grand Prize of Academy Awards w Japonii.

 

Złoci Sponsorzy

Zrealizowano przy pomocy finansowej 
Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Patroni medialni